Skip to main content

လူသားတွေဟာ ကမ္ဘာမြေရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေလား?

 

နိဒါန်း

ဒါက အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခုပါပဲ။ လူသားတွေက ကိုယ်လိုချင်တာတွေကို ရရှိဖို့နဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ကမ္ဘာမြေကြီးကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ သက်ရှိတစ်ခုလို ဖြစ်နေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆမျိုးပေါ့။ ကျွန်တော်တို့က အဆောက်အဦးတွေ တည်ဆောက်တယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ယူတယ်၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတယ် – ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေအတွက် ကောင်းကျိုးရှိသလားဆိုတာကိုတော့ သိပ်ပြီး မစဉ်းစားမိကြပါဘူး။ ဒီအတွေးက ခက်ခဲပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်နေတာတွေက ကမ္ဘာမြေကို ထိခိုက်စေသလားဆိုတာကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ တွန်းအားပေးပါတယ်။ ဒီဘလော့ဂ်ပို့စ်မှာ ဒီခက်ခဲတဲ့ အမှန်တရားအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝနေထိုင်မှုတွေက ကမ္ဘာမြေကို ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိသလဲဆိုတာကို လေ့လာသွားပါမယ်။

အဓိက အကြောင်းအရာ

၁။ အမြဲတမ်း ပိုလိုချင်နေခြင်း - ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး လိုချင်နေခြင်း

ကျွန်တော်တို့ဟာ ရရှိနိုင်သမျှ ပစ္စည်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ သဘောရှိကြပါတယ်။ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် အစားအစာ၊ ရေနဲ့ နေစရာလိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီအခြေခံလိုအပ်ချက်တွေထက် ပိုပြီး လိုချင်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အဆင်ပြေလွယ်ကူမှု၊ အသစ်အဆန်းတွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှုတွေကို နှစ်သက်ကြပါတယ်။ ဒီလိုအရာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပိုပြီး ပိုပြီး လိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကမ္ဘာမြေရဲ့ သယံဇာတတွေကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုမိစေပါတယ်။ အဝတ်အစားအသစ်တွေကနေ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာပစ္စည်းတွေအထိ၊ အမြဲတမ်း ပိုလိုချင်နေတဲ့ ဒီစိတ်က သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် ဖိအားများစွာ သက်ရောက်စေပါတယ်။ သစ်တောတွေ ခုတ်လှဲခံရတယ်၊ မြေကြီးထဲက သယံဇာတတွေကို ထုတ်ယူအသုံးပြုတယ်၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကို ညစ်ညမ်းစေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့လည်း ဆက်ပြီး လိုချင်နေတာက အမြဲတမ်း ကြီးထွားနေတဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တစ်ခုလိုပါပဲ။

၂။ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့ပြီး နေရာတိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ ဖန်တီးခြင်း

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုရဲ့ အခြားအစိတ်အပိုင်းတွေကို ပျံ့နှံ့ပြီး ဒုက္ခပေးတဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တစ်ခုလိုပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။ ကားတွေနဲ့ စက်ရုံတွေက ထွက်တဲ့ မီးခိုးတွေက ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်စေပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာကာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။ သစ်တောတွေ ခုတ်လှဲမှုကြောင့် တိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ နေအိမ်တွေ ပျက်စီးပြီး မျိုးစိတ်အများအပြား မျိုးတုန်းသွားပါတယ်။ စက်ရုံတွေက စွန့်ပစ်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေက လေထု၊ ရေထုနဲ့ မြေထုကို ညစ်ညမ်းစေပြီး တိရစ္ဆာန်တွေအတွက်ရော ကျွန်တော်တို့အတွက်ပါ အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။ ဒါက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်စေပြီး သဘာဝစနစ်ရဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ လုပ်ဆောင်နေမှုကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးပစ်ပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖျားနာနေသလိုမျိုးပါပဲ။

၃။ အနာဂတ်ကို မစဉ်းစားခြင်း - လုံလောက်စွာ ဂရုမစိုက်ခြင်း

တခါတရံမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ လက်ရှိလိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အနာဂတ်ကမ္ဘာမြေအတွက်ကို သိပ်ပြီး စဉ်းစားလေ့မရှိကြပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ လက်ရှိမှာ ငွေရှာပြီး ပျော်ရွှင်ချင်ကြပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက နောင်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေအတွက် ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို မကြာခဏ မေ့လျော့တတ်ကြပါတယ်။ ပြဿနာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိရှိပေမဲ့လည်း ချက်ချင်း လက်ငင်း ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားမှုတွေ အားနည်းနေတတ်ပါတယ်။ လက်ရှိလိုချင်တာတွေနဲ့ ငွေကြေးအပေါ် အာရုံစိုက်မှုက များပြားလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အနာဂတ်လူသားတွေနဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကို မေ့လျော့သွားတတ်ပါတယ်။

၄။ နည်းပညာအသစ်တွေနဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ယူဆခြင်း

ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကို နည်းပညာအသစ်တွေနဲ့ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ယေဘုယျအားဖြင့် ယူဆလေ့ရှိပါတယ်။ ပိုပြီး လိုချင်တဲ့အရာတွေကို ရရှိဖို့၊ လိုအပ်တဲ့အရာတွေကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုဖို့ ဒါမှမဟုတ် ညစ်ညမ်းမှုတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းသစ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်တယ်လို့ မျှော်လင့်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခါတရံမှာတော့ ဒီလိုနည်းပညာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်ပြီး လိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အခြေခံပြဿနာကို တကယ် မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ရောဂါလက္ခဏာတွေကိုပဲ ကုသနေသလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

နိဂုံး

လူသားတွေဟာ ကမ္ဘာမြေအတွက် ကင်ဆာဆဲလ်တွေနဲ့ တူတယ်ဆိုတဲ့ စကားစုက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ တွန်းအားပေးပါတယ်။ လူသားအားလုံးက မကောင်းသူတွေလို့ ဆိုလိုချင်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ နေထိုင်မှုပုံစံတွေက ကမ္ဘာမြေကို ဘယ်လို ထိခိုက်စေသလဲဆိုတာကို မီးမောင်းထိုးပြချင်တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကမ္ဘာမြေရဲ့ သယံဇာတတွေကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုနေပြီး ကမ္ဘာမြေအတွက် မကောင်းတဲ့ အရာတွေ ပြုလုပ်နေပါတယ်။ တကယ်တမ်း မလိုအပ်တဲ့အရာတွေကိုတောင် လိုချင်နေကြပါတယ်။ ဒီအမှန်တရားကို သိမြင်လာခြင်းက ကမ္ဘာမြေနဲ့ ပိုပြီး သဟဇာတဖြစ်တဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲဖို့အတွက် ပထမခြေလှမ်းပါပဲ။

တုံ့ပြန်ရန် တိုက်တွန်းချက်

ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သင် ဘာတွေ ထင်မြင်ယူဆပါသလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံက ကမ္ဘာမြေကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ သင် ထင်ပါသလား။ သင်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို အောက်က မှတ်ချက်ကဏ္ဍမှာ မျှဝေပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကမ္ဘာမြေအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဘယ်လို နေထိုင်နိုင်မလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြပါစို့။


ကဖိုးကြယ်

Comments

Popular posts from this blog

ခွဲခွာခြင်းဟာ တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်တာလား?

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ကို ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့ လူအများစုဟာ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေနဲ့ ထာဝရခွဲခွာရခြင်းဆိုတဲ့ ခါးသီးတဲ့ အတွေ့အကြုံကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားခဲ့ကြရဖူးမှာပါ။ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်ဟာ 'ဒြပ်ထု ထိန်းသိမ်းခြင်း နိယာမ' ဆိုတဲ့ သိပ္ပံနည်းကျ အယူအဆအကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေခဲ့ပါတယ်။ အခြေခံအားဖြင့် ဒီအယူအဆအရ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ဆောက်ထားတဲ့ 'အက်တမ်' တွေဟာ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ အဲဒီအစား သူတို့ဟာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး မြေဆီလွှာထဲ၊ လေထဲ၊ ရေထဲမှာ ပေါင်းစပ်ပါဝင်ကာ စဉ်ဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေတဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဒီနားလည်မှုက ကျွန်တော့်ရဲ့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှုမြင်တဲ့ပုံစံကို လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဖြတ်သန်းပြီး တိုက်ခတ်သွားတဲ့ လေ‌၊ သစ်ပင်တွေရဲ့ စိမ်းလဲ့ခိုင်ခံ့မှု၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်းလေးတွေရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အလှတရားတွေထဲမှာ တစ်ချိန်က ကျွန်တော် ချစ်ခင်ခဲ့ရသူတွေကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ 'အက်တမ်' တွေ ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာကို အခု ပိုပြီး သတိပြုမိလာပါတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ဟ...

"ဒီကဗျာ ဒီမှာဆုံးပါတယ်" - ခေတ်ပြိုင်ဝေဒနာများ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်း

ကဗျာ: အမှတ်မထင် ၀င်တိုက်မိတဲ့ မထင်မှတ်မှုကနေ နာမည်တစ်လုံးရလာတယ်။ ဘ၀တစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျားတို့ချည်းပဲ မီးနဲ့အဆေးခံနေရတယ်လို့ မထင်နဲ့။ ကျွန်တော့်မှာ အကြံပေးစရာမရှိဘူး။ လမ်းလယ်ကောင်မှာ ရပ်ရင်း လမ်းခွဲခံရတဲ့စိတ်နဲ့ ဝါယာတွေရှော့ခ်ဖြစ်လို့ ခင်ဗျားမလိုတာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော်ကိုယ်မှာ ပျားစွဲလို့ မတော်တဆမှုနဲ့ တရားဘယ်နှကြိမ် နေ့ပေါင်း၊ ညပေါင်း၊ လူငယ်ဘ၀အပေါင်း (+) (-) ခွေးများ၊ သွားများ၊ စိပ်များ မနက်ဖြန်မှာ ကျွန်တော်လာလို့မရဘူး။ မေ့ဆေးနဲ့အပက်ခံရတယ် အထူးသဖြင့် အခုလို ၂၁ ရာစု အသက်ရှုဖို့မေ့နေတဲ့ ဒီကဗျာ။ ဒီမှာဆုံးရမယ်လို့ လျှောကျသွားတဲ့ နေလုံးကြီးကိုကြည့်ပြီး ဒီကဗျာ ဒီမှာဆုံးလိုက်တယ်။ ။ ဟိန်းမြတ်ဇော် နိဒါန်း ဆရာဟိန်းမြတ်ဇော်ရဲ့ "ဒီကဗျာ ဒီမှာဆုံးပါတယ်" ကဗျာဟာ ခေတ်ပြိုင်မြန်မာကဗျာရဲ့ အားကောင်းတဲ့ ဥပမာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သင်္ကေတတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေကာ နိုင်ငံရေးနဲ့ လူမှုရေးတင်းမာမှုတွေရဲ့ နောက်ခံအခြေအနေအောက်မှာ ခေတ်သစ်ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ထင်ဟပ်စေပါတယ်။ အဓိက အကြောင်းအရာများနှင့် ဖွင့်ဆိုချက်များ: မထင်မှတ်တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ၏ အလေးချိန်: "အမှတ်မထင် ဝင်တိုက်မိတဲ့ မထင်မှတ်မှုကနေ နာမည်တစ်လု...

"သစ်စိမ်းကျိုး" သို့မဟုတ် "ဆုံးရှုံးခြင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်များ"

  ကဗျာ အဖြစ်အပျက်က နေဝင်စောတုန်း ဒေါက်ထောက်ထားရတဲ့ စက်ဘီးတစ်စီး ဘိုင်းခနဲ ပြန်ထူလို့မရတော့ဘူး သံလမ်းဘေးအရက်ဖြူဆိုင်ထဲမှာ ဂစ်တာသံဟာ ကြိတ်ဖတ်တွေထွက်ကျအလာ ကောက်ယူသူမဲ့လိုက်တာ မင်းပါနေကျ ရထားခေါင်းလှည့်သွားတော့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ထဲ ပိတ်မိသွားတာ ငါ အေးစက်လောင်ကျွမ်း ဝါဖျော့နေတဲ့သစ်ရွက်တွေ ဘူတာရုံလေးပေါ်မှာ အမှောင်ရဲ့ စွတ်စိုမှု။ ဇော်လူစိမ်း ပိတောက်ပွင့်သစ်၊ ဧပြီ၊ ၂၀၀၇ နိဒါန်း ဆရာဇော်လူစိမ်းရဲ့ "သစ်စိမ်းကျိုး" ကဗျာဟာ အထီးကျန်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထင်ဟပ်စေတဲ့ လက်ရာမြောက် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကဗျာရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် ကဗျာဆရာရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပိုမိုနားလည်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အပိုင်း (၁): အလုံးစုံ တည်ဆောက်ပုံ - အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်ခဲ့ရသော ဆုံးရှုံးခြင်း ဇာတ်လမ်း "သစ်စိမ်းကျိုး" ကဗျာဟာ သာမန်ကဗျာဖွဲ့စည်းပုံကို ရှောင်ရှားပြီး လွတ်လပ်တဲ့ ကဗျာပုံစံကို အသုံးပြုထားပါတယ်။ ဒီလိုဖွဲ့စည်းပုံက ကဗျာဆရာရဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်နေတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေါ်လွင်စေပါတယ်။ လွတ်လပ်ကဗျာပုံစံနဲ့ သွယ်ဝိုက်ပုံဖော်ထားတဲ့ ဇာတ်ကြော...